Kinderverhaal: Snoepjes van de grond

CINDY LEEFLANG
Leeftijd: 8-12 jaar

 

Sandy voelt een duw in haar rug. Voordat ze valt ziet ze juf Anne nog naar haar kijken. Ze heeft een vreemde blik in haar ogen. Terwijl Sandy op het droge hete zand ligt, ziet ze nog net de rug van de juffrouw. Ze is alleen. Niemand komt. De andere kinderen kijken haar ook vreemd aan. Alsof ze er niet bij hoort. Overal doet pijn. Kreunend probeert ze op te staan. Wat een heks denkt Sandy. Wat een gemene heks. Sandy vindt de school niet meer leuk. Ze is straks jarig. Dan wil ze de klas trakteren. Zal de juf die dag lief zijn tegen haar?

Mijn naam is Sandy. Ik houd van praten. Op de kleuterschool kreeg ik altijd 20 voor babbelen. Als ik niemand heb om mee te praten, praat ik met plantjes. Ik vind het niet zo leuk om vroeg op te staan voor school. Weet je waarom niet? Mijn oma geeft mij zoveel eten
‘ s morgens. Eerst thee. Dan een sneetje brood en daarna een kan met pap. Ik houd niet van pap. Bleh. Het heeft heel wat puistjes erin. Echt vreselijk. Wanneer ik het drink voel ik al die puistjes in mijn keel. Oma schreeuwt elke morgen tegen me: ‘Sèndieee, je gaat de schoolbus missen!’ Ik wil de schoolbus niet missen, dus probeer ik sneller te drinken. Maar het gaat echt niet hoor. Ik vond de school leuk maar nu niet meer. Vorig jaar had ik een lieve juffrouw Cine. De nieuwe juffrouw Anne kijkt altijd vreemd naar mij. ze houdt niet van mij, denk ik.

Ik stond in de pauze te eten toen juf Anne weer zo vreemd keek naar mij. Ze stond in de deuropening van onze klas. Het leek alsof ze iemand achter mij zag. Plotseling voelde ik een harde duw in mijn rug. De juffrouw stond gewoon naar mij te kijken terwijl ik viel. Het droge zand was heet. Toen ik opkeek zag ik alleen de rug van de juffrouw. Ze ging in de klas. Mijn hele lichaam deed pijn. Gio stond mij uit te lachen . Ook de andere kinderen stonden maar naar mij te kijken. Niemand kwam om te helpen. Ik heb nog een keer naar de deur van de klas gekeken. De juffrouw zag ik helemaal niet meer. Ik voelde alsof ik alleen was op de wereld. De tranen wilden komen, maar ik wilde niemand laten zien hoeveel pijn ik had. Waarom was de juf weer in de klas gegaan? Ze had toch alles gezien? Heks! Een gemene heks is ze.

De volgende ochtend is Oma naar school geweest. Oma was echt boos hoor. Ze wilde mij eerst niet geloven. Het kan toch niet waar zijn Sandy? De juffrouw heeft zeker niets gezien had ze gezegd. Na de pauze stond Oma met de juffrouw te praten. Oma sprak eerst rustig. Plotseling zag ik Oma met haar vinger zwaaien. Haar stem werd luider. Het werd stil in de klas. Oma had juffrouw Anne gezegd dat zij op mij moest letten. Oma kon niet op school komen om op haar kleindochter te passen. Oma is geen juf! Oma is toen boos weggelopen. Het bleef lange tijd stil in de klas. De juffrouw zei niet veel die dag.

Cindy Leeflang

Cindy Leeflang

Sandy praat steeds minder in de klas. De juffrouw geeft haar geen beurten meer. Waarom zou ze haar vinger nog opsteken. Wat een rot juf. Anderen krijgen wel steeds een beurt. Ze mogen ook naar het bord. ’s Morgens doet ze ook alsof ze Sandy niet ziet. Sandy vindt dat vreselijk. Pas wanneer Sandy iets vraagt geeft ze antwoord. Juf Anne haar gezicht is altijd zo strak als ze naar Sandy kijkt. Sandy dacht dat als ze minder zou praten de juffrouw haar lief zou vinden. Maar nee hoor. De juffrouw blijft streng kijken. Sandy begint een hekel aan de juffrouw te krijgen. Wat denkt die vrouw nou van zichzelf.

“ Juffrouw, mijn oma heeft die snoepzakjes toch al gebracht. Wanneer mag ik het uitdelen? “
“Wanneer ik het zeg Sandy.”
“Maar juffrouw, het is al laat. Straks is de school uit.”
“ Meisje je praat teveel. Wie is hier de juffrouw?”
“Ik weet dat u niet van me houd!”
“Je bent brutaal meisje. Ga terug naar je plaats.’
“ Het is mijn verjaardag en ik heb lekkers gebracht voor de klas.”
“Als je zo doorgaat laat ik je helemaal niet trakteren”
“Dan komt mijn oma op school. Ik heb haar gezegd dat u niet van mij houdt. U bent een gemene vrouw.”
“Sandy ga onmiddellijk in de hoek. Je bent brutaal. Niemand zegt mij wat ik moet doen. Ook je Oma niet. Heb je begrepen?”
“Je bent een kreng. Liever was ik nog bij juffrouw Cine!”

Wat erg voor Sandy. En op haar verjaardag! Sandy zit op een stoel in hoek. Ze mag tien minuten lang met niemand praten. Waarom zou ik met iemand praten denkt Sandy. Sandy voelt zich alleen. Ze mist haar vriendin. Maria is vorig jaar overleden. Ze was ziek. Sandy was toen ook ziek. Oma had haar gezegd dat ze bof en mazelen had. Haar gezicht was bol geweest. Oma had aardappelen tegen haar gezicht vastgemaakt. Na twee weken mocht Sandy weer naar school. Maria kwam niet. Sandy wist dat er iets niet goed was. Maria was eerst ziek geworden. Dan moest ze nu toch al op school zijn? Zo lang. De volgende dag kwam het slechte nieuws. De broer van Maria was op school geweest. Hij had met juffrouw Anne gesproken die haar hand voor haar ogen hield. Sandy had steeds naar hem gekeken. Ze hoorde niet wat hij zei, maar ze wist wel wat het was. Tranen stroomden langs haar gezicht. Nu had ze geen beste vriendin meer.

Sandy kijkt naar de klok in de klas. De tien minuten zijn al voorbij. Ze kijkt naar de juffrouw. Die kijkt niet naar Sandy. Ze is druk bezig te schrijven. Sandy staat op en loopt naar de zak die oma heeft gebracht. Daarin zitten snoepzakjes voor de kinderen van de klas. Ze pakt snel de zak en loopt naar de eerste rij om de zakjes uit te delen. De juf ziet het en loopt snel achter Sandy. Sandy keert zich om en houdt de zak stevig vast. De juffrouw grijpt de zak, maar Sandy laat niet los. De andere kinderen beginnen te schreeuwen. Sandy hoort niets. Ze hoort alleen boedoem boedoem boedoem.

Plotseling trekt de juf zo hard dat Sandy achterover valt. Ze zit plotseling tussen heel wat snoepzakjes. Sandy kan haar ogen niet geloven. Juf Anne is ook gevallen! De juf en Sandy kijken elkaar geschrokken aan. Niemand praat. Sandy ziet het gezicht van de juffrouw veranderen. Ze kijkt eerst geschrokken, daarna boos. Maar Sandy ziet nog wat anders. Zij en juffrouw Anne kijken elkaar weer aan. Dan beginnen ze beiden zo hard te lachen: PPPUHAHAHWAHAHAHHAH Juffrouw Anne en Sandy blijven maar lachen. De kinderen uit de klas weten eerst niet precies wat er gebeurd. Wat is er met de juf? Wat is er met Sandy? Zijn ze gek geworden? Maar het duurt niet lang ; iedereen begint te lachen. De juffrouw leunt naar voren en trekt Sandy naar zich toe. Spontaan geeft ze Sandy een kus op haar voorhoofd. Zo aten alle kinderen in de klas snoepjes van de grond.

 

Dit verhaal is een van de resultaten van de schrijftraining KINDERVERHALEN SCHRIJVEN, gehouden in november 2017. Geniet ervan.

Leave a Reply