Kinderverhaal: Het pufmonster

A scary story

 Angelique Locher-Schaap
met hulp van Aidan Locher

leeftijd 8-10 jaar

 

Niemand weet precies hoe hij eruit ziet. Een ding weten we wel: hóe hij ruikt! Veel kinderen zijn bang voor hem. Ook mama’s en papa’s hebben hem niet graag om zich heen. Hij is overal en nergens.
Ik ben Rocco en zes jaar. Ik heb een groot GEHEIM. Als ik het zeg, gaan ze lachen. Daarom houd ik mijn mond. Maar ik wil het écht vertellen.
Thuis wonen mama en papa en mijn zussen Rosa en Rada. Mijn zussen zijn hetzelfde, als je naar ze kijkt dan zie je twee van dezelfde meisjes.
Mijn familie is lief, vooral mama. Van haar houd ik heel veel. Ik lig ’s avonds graag naast haar. Dat mag soms. Soms zegt ze dat ik flink moet zijn en gewoon in mijn eigen bed moet slapen. Dan brengt ze mij naar mijn eigen bed. ‘Slaap lekker lieve Rocco’. De deur van de kamer mag een klein stukje open blijven staan. Ik zie Rosa en Rada in hun bed liggen. Ze bewegen niet. Ik denk dat ze slapen.

Ik was pas jarig. Nu ben ik zes jaar. We hadden feest en lekker eten. Diezelfde avond begon het: Ik hoorde iets, een geluid onder mijn bed. Ik schrok, het was vreemd! Ik kreeg er kippenvel van. Het begon met een zachte brrrt-brrrt-brrrrt. En toen BLEH. Ik rook vieze eieren. Die avond heb ik het PUFMONSTER voor het eerst ontmoet. En hij woont onder mijn bed.

Ik lig nu in bed. Papa poetst zijn tanden. Mama sluit zeker de deur van het terras. Het is stil. De ventilator blaast rustig. Plotseling hoor ik het weer. Het klinkt als BRRRT-BRRRRT-BRRRRT. Ik wiebel met mijn neus.. Oo nee, niet weer! Ik voel dat mijn hart sneller klopt. Het geborrel wordt luider en het ruikt naar zwetende voeten. Zouden Rosa en Rada wakker worden? Plotseling hoor ik nog iets. Kráák, de deur gaat een beetje open. Ik hoor net pootjes snel over de grond lopen. Het verdwijnt onder mijn bed. Ik kan niet zien wat het is. Ik wacht. Mijn oren staan recht net als een hond. Mijn ogen zijn groot. Mijn hart begint nog sneller te kloppen.

Sjsjsjsjssjjsjsjsjssj hoor ik onder het bed. sjsjsjsjssjjsjsjsjssj. Het stopt. Ik durf niet onder het bed te kijken. Ik ben bang.
Dan hoor ik heel zacht: ‘Rocco, hij is weg. Ik heb hem weggejaagd’. Ik blijf stijf liggen. De deken ligt tot over mijn neus. ‘Ik ga weer weg hoor, doei,’ hoor ik. En ik zie nog net iets om het hoekje van de deur rennen, richting de gang. Dit kan niet. Is dat niet de spuitbus van het toilet? Huh, met pootjes?

De volgende ochtend was ik als eerste wakker. Ik liep naar het bed van Rosa en ging erop zitten. Rosa werd wakker en ik begon haar te vertellen over het stinkmonster en de spuitbus. Rosa keek eerst serieus maar begon daarna zo hard te lachen. Rada was nu ook wakker en hield haar buik vast van het lachen. Ze vertelden dat de spuitbus een goed vriendje is. Hij had ze eerder geholpen. Ze wisten al lang van het PUFMONSTER. Ze dachten dat die weg was en nooit meer terug zou komen. De laatste keer dat ze hem zagen was het pufmonster door het raam verdwenen. Het was op die dag dat buurvrouw een lekkere bruine bonen met varkensstaart en zoutvlees had gemaakt. Waarom hadden ze mij niet verteld? Gemeen hoor.

We besloten om samen een plan te maken. Mama moest helpen. Mama moest voor ons koken. We vertelden haar dat we graag een broodje kerrie-ei op brood lustten. En dat na school we graag kool met gebakken kip en extra uien wilden, en ’s avonds pan-nen-koek-en met cho-co-la-de-pas-ta. Mama moest lachen en zei dat we dan wel buikpijn zouden krijgen.

Die avond liggen we alle drie vroeg in bed. We doen alsof we slapen. Plotseling horen we een zacht geborrel brrt-brrrt. Het wordt luider en luider, BRRT, BRRT. Rocco springt uit bed.Angelique Locher - Schaap
‘Je moet ermee stoppen’ schreeuwt hij.
Hij wacht; niets.
‘Ik zeg, je moet stoppen. Je laat me schrikken, elke avond’. En je stinkt!’
Hij voelt een beweging bij zijn voet. Hij kijkt en ziet de spuitbus.
De spuitbus kijkt omhoog en maakt een knipoog naar Rocco. Rocco pakt de spuitbus op. Ze horen nog een geluid. Rocco ziet een PAARSE WOLK heel langzaam onder zijn bed vandaan komen. De wolk wordt steeds groter en groter.
Rocco doet een stap naar achter, nog een stap. Hij staat nu met zijn rug tegen de deur aan. Hij ziet Rosa en Rada onder hun deken wegkruipen.
De PAARSE STINKWOLK hangt precies boven zijn hoofd en kijkt boos. Rocco heeft in zijn ene hand de spuitbus. Zijn andere hand gaat naar de deurknop. Rocco probeert iets te zeggen, maar merkt dat er een hoog piepje uit zijn keel komt.
Dan voelt hij het weer, de beweging in zijn hand. Dan gaat het snel: de spuitbus sprint uit zijn hand. Hij rent heel snel rondjes door de kamer en maakte een hard sjsjsjsjsjsjsjs- geluid. Rocco rent nu ook door de kamer met een deken. Hij wappert en wappert. Hij begint te zweten, maar hij gaat door. De spuitbus springt naast hem mee en spuit. Maar de spuitbus heeft bijna geen adem meer: sjsjsjssjsjsjsjsj. Toen werd het stil. Rocco kijkt om zich heen, spant zijn billen en laat zijn dikke, harde, vieze kerrie-ei – kool – ui – puf horen. BRRRRTTTTTTTTTTTTTTTT, pfffft, piew.
De gordijnen van de kamer beginnen te wapperen.
Zijn zussen knijpen hun neus dicht.
Rocco lacht en zegt: ‘Je denkt dat jíj alleen kan puffen no?’

 

 

Dit verhaal is een resultaat van de schrijftraining ‘Kinderverhalen schrijven’, gehouden in november 2017. Geniet ervan!

Leave a Reply