Gedachten en verzinsels van de Henry Hassankhan Scholengemeenschap Lelydorp

‘De Schrijversvakschool moet de teksten nu gaan publiceren hoor!’ Een kreet die wij vaker hebben gehoord, maar nu echt iets mee doen. Enkele jongeren van de HHS gaven hun goedkeuring, dat wat ze tijdens de lessen hadden geschreven te plaatsen.  Het zijn vooral korte teksten (proza en poëzie)  in elke vorm: creatieve aardige, grappige invallen. Lees en geniet ervan!

 

Docenten en Studenten HHS

Docenten en Studenten HHS

 

 

Geld

Ik houd zielsveel van geld
Zonder geld is er geen leven
Ze zeggen liefde is alles
Maar liefde kan je niet eten
Om te eten heb je geld nodig

Om geld worden mensen neergestoken
Families worden bedrogen
Geld is het streven
Geen geld geen leven!

Met geld heb je alles wat je wilt
Zelfs iPhone X $999 bill
Geld willen, is niet materialistisch

Zonder geld is niks realistisch
Geld bepaalt alles … politiek!!!! Ja ja Bouta
HAHA corruptie en oneerlijkheid
Geld is de oorzaak van ellende

Maar geld kan ook een goed doel hebben
Met geld kan je armen helpen ,
Medicijnen betalen voor zieken
Gebruiken voor goede studie.

Het zijn mensen die geld sturen
Het land goed of slecht besturen
Zonder geld is niemand een held
Het land gaat achteruit zonder geld
Ja..! Geld heeft zoveel waarde op het veld

RUAIDA BAKRIDI


 

Fascinaties:

Ik heb een portemonnee van het merk Mango. Het is niet zo zoet en heeft ook niet hetzelfde bedrag gekost als een lekkere zoete mango. Kijk je naar mijn Mango zal je die wel zuur vinden. Want wie koopt nou een portemonnee van $50 en heeft niet eens $50 in zitten? Moeder keek al met grote ogen naar mij toen ze geld moest geven voor mijn portemonnee. Haar ogen zullen misschien nu groter worden of ook nog uit hun kassen vallen als ze ziet dat die Mango nu een vlekje heeft! Had mijn nicht dat acetonflesje maar goed dichtgemaakt voordat zij die in mijn tas stopte. Kon ik die grote ogen en “geld groeit niet op mijn rug” bebari vermijden. Arme mango.

KAYLEIGH ASMODIKROMO

 


 

Ik werd zo boos die dag. Als die kleine zwarte emmer niet daar stond, had ik het niet genomen om je ermee op je kop te slaan. “Ow wie heeft die kleine zwarte emmer daar gezet? Met een beetje water erin was het gevuld, dan had ik deze niet genomen om je er mee te baksen! Want dat wilde ik niet doen: je bent veel ouder dan mij. Door die kleine zwarte emmer heb ik nu verschrikkelijk veel pijn in mijn linkerarm want mijn schouder springt bij elke verkeerde beweging uit zijn kom. “ Ow, domme, stomme zwarte emmer ik haat je tot de dag van vandaag. Tot de dag vandaag is mijn arm niet hersteld.

PATRICK WADDO

20170928_094619


 

Altijd heeft Irma in haar jonge jaren geleerd om drie keer per dag te poetsen en ze ging om de ene maand op de tandartsenstoel zitten om bijvoorbeeld te spoelen, haar gebit te verschonen of tanden te trekken. “Hygiëne is heel erg belangrijk “, zegt de mama van Irma, “want anders ontwikkelen er zich allerlei geurtjes en bacteriën en is de kans groot dat ze tanden en kiezen gaat moeten trekken.”
Als ze naar buiten ging om te spelen en het drassig was, moest ze van papa altijd haar laarzen en mantel aandoen en haar paraplu meenemen. Achter hun huis stond een durotank met daarboven een lekkende dakgoot, waar ze graag speelde. Zodra ze naar binnen ging zei mama altijd dat ze snel moest gaan baden, terwijl zij thee voor haar maakte. Elke avond deed Irma het lampje in haar kamer aan, sprong in haar comfortabel bed, keek door haar raam naar de waaiende bomen en viel in slaap.

 

MICHAËL WESTERWEELE


 

Oh mijn heerlijk brood
Bij gebrek aan patat en roti
help jij me uit mijn nood
Oh mijn heerlijk brood
Zonder jou was ik erger dan dood

TRACY NELSON

(Dit is mijn extraatje hoor juffie)

 

Wat een opdracht ?
Ergens maakt dat me zenuwachtig!!
Het Lijkt alsof me hoofd gewoon leeg is en
ik niet weet waarover ik moet schrijven.
But… I have to take a step.
Het begint bij een letter, bij een woord.
GO!


 

Mijn kinderjaren waren echt fantastisch.

Helemaal compleet met me vader, me moeder en zusje.

Samen. Een kopje thee of koffie drinken voor de televisie.

In alle rust leven. Leuk hé?

Vooral me handen in die van me moeder.

Het leven was gewoon helder “wit”.

Maar zonder te weten wat ons te wachten stond.

Alles, al die liefde, warmte en waardevolle momenten werden ons ontnomen.

Het was als een overstroming, een hurricane ja !

Die Irma?

Waar alles gewoon binnen een mum van tijd weggaat.

Verdwijnt en nooit meer terugkomt.

Een overstroming die voor zoveel leed en verdriet zorgde.

Verdriet die niet zo makkelijk weg kan.

Het was net bliksem… samen met donder.

Na dat alles…
Ha..

Het leven blijft voor altijd drassig, want er zullen altijd nog van die lekkages zijn.

Wat belangrijk is, is dat niets wordt opgespaard.

opgespaard… als water bij een Durotank.

Die bomen zullen blijven waaien, takken zullen blijven vallen.

Wij ook ja, maar dat wil niet zeggen dat die bomen ook omver moeten vallen.

Nu…

Vervult mijn vader de functie van een mantel.

Mijn vader en zusje samen zorgen voor verlichting, want zij zijn mijn lampen.

En samen proberen wij de beugels te zijn voor elkaar.


20170928_094622

Dagboek

Ik houd van je, ja mi lobi yu
Niet een beetje ook
Maar JIJ bent de reden van die vele emoties.
JIJ blijft me herinneren aan dingen die ik probeer te vergeten.
Oh God!! wil je nou dat ik je moet opeten?
JIJ blijft daar zijn voor me wanneer ik iets kwijt moet.
Ik zie je nu gewoon als me kleinste broek.
JIJ verwacht steeds alle aandacht,
iets wat ik nooit had gedacht!!
Aan jou ben ik bijna verslaafd,
Maar toch ben ik wel beschaafd.
JIJ bent gewoon hebzuchtig,
want alles moet je weten aaii.
JIJ wilt alles voor me bewaren,
mada wanneer ga je hiermee alles klaren??

 

ALISHA KHAN

 


 

 

  1. Verhaal van een Woordenweb:

Ik was zenuwachtig toen ik beugels in mijn broer zijn mond zag. Hij is eraan gaan trekken en die begon te bloeden. `s Morgens wachtte mijn moeder op hem om te poetsen, maar hij was nog heel comfortabel aan het slapen in zijn bed. Toen hij wakker werd, kwam er een geur uit zijn kamer. Hij moest dus de kamer schoonmaken. Daarna is hij gaan baden en buiten gaan spelen. Het was een rustige dag: geen van donder of bliksem, wel had het heel lichtjes gewaaid. Ik zat voor de televisie met een kop koffie en ik hoorde wat. Ik trok mijn laarzen aan en ging op het geluid dat uit het berghok kwam, af. Ik zag een ware overstroming vanuit de Durotank. Het leek er even op dat er een mini Irma daar plaatsvond. Ik riep mijn broertje om mij te komen helpen, maar zo jong dat hij is en daarmee bedoel ik wat onverstandig, kwam hij opdagen met een paraplu en mantel. Hij dacht dat er een daadwerkelijke Maria bij ons was uitgebroken. Het water verliet het berghok en stroomde door naar de tuin. Ik weet niet of het geluk of pech was, maar de planten en de bomen kregen water en tegelijkertijd werd alles drassig. De volgende dag dronk ik een kopje thee en liet me haren straighten met een witte tang en opvallend was dat ik op een soort tandartsenstoel zat. Het lastige ervan was dat de verlichting van de lamp slecht was. De dag dat ik achttien werd vertelde mijn ouders mij dat zij in mijn kinderjaren echt op mijn hygiëne letten en mij altijd op tijd verschoonde. Ook vertelden zij mij dat een keertje tijdens het verschonen een naald mij geprikt had, waardoor ik huilde en tranen in mijn mond belandde. Mama zit in het leger en had ooit een schot verwording opgelopen en moest echt lang wachten voordat ze verdoofd werd.

 

2

Ik heb een haarkam. Het is zo groot dat als ik ernaar kijk, ik aan de Goslar denk. Ik kamde laatst mijn haren, wel het leek alsof ik een hamer op me hoofd zette want het was zo zwaar. Ik keek een hele tijd ernaar en toen kwam het in mij op van hey! Mijn haarkam heeft een vorm van een toiletpot, weliswaar moet je in plaats van die bril daar borstelharen bedenken. Ik moest gisterenavond naar een feestje, maar tijdens het opmaken viel de stroom uit. Ik moest alleen nog mijn haar kammen. Ik pakte mijn kam en deed de kaars aan. Ik liet de kam gewoon uit mijn hand vallen, want het was zo fel gekleurd dat het de vorm van die clown uit IT, de film had.

KISHAN RAMPARICHAN


 

 

 

Leave a Reply