De gouden bracelet

Joël Novel

Vrijdag.

Het ochtendlicht brak reeds door de gordijnen. Buiten kraaide een haan. De tijd om te ontwaken, maar ik had nog geen oog dichtgedaan. Ik piekerde. Hoe durfde oma mij van diefstal te betichten? Ze volharde haar gouden bracelet nog te bezitten na het gesprek met die hosselaar voor de VCBbank in de stad. Hij maakte haar wijs dat het sieraad genoeg zou opbrengen om onze kapotte koelkast te vervangen met een nieuwe.

Toegegeven, ik was niet de braafste. Ik stal kippen uit de ren om popki patute spelen met vrienden. Iedereen nam iets mee: houtskool, een pan, specerijen. Kon ik dan met legen handen komen aanpappen?

Laatst betrapte oma mij achter de kippenren met een peuk tussen mijn lippen. Ze raapte eieren. Bij god! Ik scheet bijna mijn onderbroek vol toen ik plots haar stem hoorde. ‘Dus al die tijd rook je marihuana!’
‘Nee oma. Het is gewoon tabak.’
‘Lieg niet! Ik ben geen groentje. Nauwelijks krijg je balharen en ga je dit pad op. Wacht-even: geen wonder dat je altijd zo gauw door je zakgeld heen bent.’
Ik wilde me verdedigen maar vond geen woorden. Trouwens, mijn zorgzame oma zou ik nooit van waardevolle spullen bestelen. Daarom deed haar aantijging pijn. 

Ik moest naar school. Op het moment dat ik mijn tanden poetste, duwde oma de badkamerdeur op een kier. Ze gaf aan naar de huisarts te gaan voor controle en een herhaalrecept. Ik kreeg het niet uit mijn kop. Die hosselaar had haar een poets gebakken. 
Voor hem was mijn negenzestigjarige oma als een kreupel prooi voor een uitgehongerd roofdier. In plaats van in de schoolbanken te zitten, hing ik voor de VCBbank rond en maakte ik stiekem foto’s met mijn GSM van iedereen die naar mijn vermoeden illegaal sieraden verhandelde. Thuis aangekomen liet ik oma meteen de foto’s bekijken.
‘Was die meneer die u voor de VCBbank sprak ertussen?’
Oma schudde haar hoofd. 
‘Zeker?’
Ze zuchtte. ‘Baja, ik weet het niet hor.’
Ik was teleurgesteld. Het spoor liep dood. Tevens moest ik voor ziek gaan acteren bij de huisarts. De schooldirecteur zou een doktersattest eisen voor mijn verzuim.
Oma had bakkeljauw moksi alesi klaargemaakt en visstukken drooggebakken. Midden op de eettafel stond een schaal met komkommer op azijn naast een bord met reepjes gebakken rijpe bananen. 
‘Wil je straks mijn medicatie afhalen bij de apotheek?’ vroeg ze tijdens het eten. ‘Het doktersrecept is in mijn handtas.’
‘Ja,’ antwoordde ik tussen twee smakken door. Dat was mijn kans. Alle ritsen trok ik open, voelde in elk vakje. De gouden bracelet vond ik niet. Wel een bon van een juwelier waar een dag tevoren een bracelet als sloopgoud was verkocht, met oma’s handtekening rechtsonder. Verdomme, wat is dit voor een poppenkastspel, dacht ik. Liever was mijn mama hier en niet bij haar vriend in Nederland. Of had ik contact met mijn vader. Wijze raad kon ik misschien bij hun vinden. Zelf kwam ik er niet uit. Na een sigaret, een bad en een bus naar de stad, stapte ik bij de juwelier aan de Maagdenstraat binnen. Een dame achter de toonbank presenteerde een zilveren ring (het kon ook van witgoud zijn) met een blauwe edelsteen erop aan een man in een bermudashirt. Achter de kassa stond een grijsaard.
‘Kan ik u helpen?’ De grijsaard keek naar mij. 
‘Jazeker meneer.’ Ik viste de bon uit mijn broekzak en reikte het hem aan. ‘Gister heeft u een gouden bracelet gekocht, nietwaar? Herinnert u wie het aanbood?’
De juwelier bekeek de bon en knikte. ‘Een mevrouw op leeftijd. Haar bril had een groot montuur en dikke glazen. Wat raar, heel raar. Ik haalde het geld en toen ik terugkwam was ze verdwenen. Zelfs mijn verkoopster zag haar niet weggaan. Wie komt iets verkopen en vertrekt zonder de opbrengst? Zijn er problemen?’
Ineens voelde ik warme tintelingen over mijn gezicht. Ongemak, schaamte. ‘Nee, eh, bedankt,’ hoorde ik mezelf zeggen. ‘Ik kom gauw terug.’ Met snelle stappen liep ik de juwelier uit.

Anderhalf uur later zat ik in een lijnbus terug naar huis. In de zak op mijn schoot waren oma’s geneesmiddelen: antidepressiva, las ik op de bijsluiter, en een doos vitaminetabletten. In de polikliniek noteerde de doktersassistent de symptomen die ik haar voorloog. Ik kreeg het doktersattest. Gelukkig was dokter Harbalsing druk met een patiënt. Hij zou mijn list doorzien. Ondertussen bleef het in mijn hoofd malen; wat speelt er toch? Toen ik die vooravond binnenstapte, tuurde oma vanuit haar hobbelstoel uit het woonkamerraam. Ik wilde opheldering. Zonder de waarheid bleef ik de zondebok. De zak met medicijnen legde ik op de salontafel. 
‘Ik kom van de juwelier waar je je gouden bracelet hebt verkocht. Het sieraad wat ík zou hebben gestolen.’ Ik kreeg oma’s aandacht. ‘Wat is dit voor een rotstreek?’
Ze antwoordde met een niet-begrijpende gezichtsuitdrukking. 
‘Praat dan! Nu moet je praten! Kijk, hier is het bewijs!’ Ik hield haar de bon voor. Ik trilde. Dan luidde plotseling de beltoon van mijn GSM. Ik nam op. Het was dokter Harbalsing. Natuurlijk verwachtte ik gesodemieter over mijn spijbeldag. Daarentegen gaf hij 
aan dat oma, ondanks ze al jaren bij hem voor behandeling kwam, hem die ochtend niet herkende. Pas toen besefte ik het. De reclamefilmpjes had ik op de televisie gezien. Een rubriek in de krant gelezen. In die richting wilde ik niet denken, maar blijkbaar was 
de tijd aangebroken. Machteloos staarde ik naar oma. Stamelend kreeg ik een verontschuldiging uit mijn mond. 

Ik twijfelde als ik het aan mama moest vertellen. De volgende ochtend deed ik het toch tijdens ons videogesprek. Mama kon de bezorgdheid om haar moeders welzijn moeilijk camoufleren. Ze hakkelde en was verstrooid. Voor haar gemoedsrust beloofde ik oma nauw in het oog te houden en onmiddellijk contact te maken als de situatie uit de hand liep. Vijftien is toch oud genoeg om die verantwoordelijkheid te dragen? Rond de namiddag bezochten oma en ik de juwelier. Bij CHM-warenhuis kregen we een fikse korting op een prachtige koelkast.

3 Responses to “De gouden bracelet”

  1. Sylva says:

    yes. Ga zo door zal ik zeggen. Ik zal het wel lezen!

  2. Awaradam says:

    Congrats!!!😀. Mini mijlpaal. Trots op je .

  3. Sandra Wei says:

    wat een mooi en ontroerend verhaal. Ik heb het helemaal uitgelezen. En zo actueel.
    Dank.

Leave a Reply