Blog: Lama wollen trui in tropisch Suriname?

Chantal Rambharos

Men zal mij wel voor gek verklaren. Een wollen trui aandoen in een tropisch klimaat met een gemiddelde temperatuur van 27.5 graden Celcius. “Wat bezielt haar?” Ik zie die verbaasde gezichten al. Als jong meisje in Suriname droeg ik nooit wollen truien omdat die behoefte er niet was. Tot ik kwam werken in de mijnbouwindustrie. Je moet je voorstellen, acht tot soms twaalf uren lang zitten in een gebouw met een centrale airconditioning, waar jij het beheer van de remote controle niet over hebt. Meestal zijn het lage temperaturen tussen de 18 en 22 graden Celcius, die de gemiddelde Surinamer doet rillen van de kou; vandaar dat ik momenteel een lama wollen trui heb, waar ik echt niet zonder kan. Deze heb ik gekregen van een heel goede vriend die voor een workshop naar Peru was. Met mijn lama wollen trui kan mijn dag niet stuk. Het houdt mij lekker warm en laat mij de dag goed beginnen.

Chantal Rambharos

Chantal Rambharos

Toen Akeem in Peru was kreeg ik op een zaterdag morgen – ik was aan het werk op Rosebel achter mijn computer – een bericht met foto’s van verschillende lama truien op de Inca Market. Tientallen lamatruien in verschillende modellen en kleuren, met korte of lange mouwen, met of zonder ritssluiting en capuchon. Mijn oog viel op deze, deze moest hebben. Ja, die zwarte met geel-oranje-rode lama figuurtjes en gekartelde patronen in paarse tinten. Met cirkels, ruiten en strepen in kleuren combinaties van rood, oranje, geel, groen, blauw en paars, zowel een linker- en rechterzak, lange mouwen, een ritssluiting en capuchon. Ik stuurde een bewerkte foto terug met alleen die trui die mijn hart begeerde. Ik stond te popelen om de verpakking open te rukken: I loved it!

Je moet je inbeelden, je staat ‘s morgens om vijf uur op na dat irritante alarm uit te slaan, in het tropisch regenwoud van Suriname met een gemiddelde minimumtemperatuur van 23 graden Celcius rond dat tijdstip, je stapt uit bed, poetst je tanden, gaat naar het toilet, stapt in bad met moeite, droogt je netjes af, trekt je kleren aan samen met je wollen trui, omdat je weet wat je te wachten staat op kantoor. Je stapt in de bedrijfsauto en rijdt richting het kantoorgebouw. Op kantoor haal je een diepe zucht bij het openen van de deur van het kantoorgebouw: 18 graden slaat je toe. Alweer! Maar gelukkig heb je je lamatrui aan die je lekker warm houdt. Daarom houd ik van mijn lamatrui!

Maar hoe ga je verder wanneer je kinderen van de een op de andere dag worden weggerukt uit het leven? Volgens de nieuwsberichten van de woningbrand aan de Boerbuitenweg was de moeder niet thuis. De moeder was aan het werk in de ochtenduren en de kinderen sliepen alleen thuis. Het oudste kind van 16 jaar heeft zich kunnen redden uit het brandende gebouw maar de 2 andere kinderen van 6 en 12 jaar jammergenoeg niet. Je vraagt je dan af waarom dit die mevrouw moest overkomen. Allemaal vragen die onbeantwoord zullen blijven. Hoe moet ze zich nu voelen? Wat gaat er nu in haar om en hoe gaat ze verder? Kon die lamatrui maar wat voor haar betekenen. Misschien een gevoel van troost in deze moeilijke periode? Zouden de kleurrijke prints haar een optimistische kijk op de rest van haar leven geven? Zou de dikte van de lamatrui haar die warmte kunnen bieden die ze had bij het knuffelen van haar kinderen? Zucht, dan beland je weer in jouw eigen realiteit. Dan ben je dankbaar voor het leven en de mensen dichtbij jou die nog in leven zijn. En je bent dankbaar voor de kleine dingen in het leven die je hart gelukkig maken, zoals een lamatrui.

Ik stel me aan nô, dat het uit Peru afkomstig is? Mijn gezicht gaat echt stralen . En terwijl ik dit schrijf gaat het regenen. Dat is ook goed, want vanmorgen was het veels te benauwd. Ik blijf denken aan die mevrouw die haar kinderen kwijt is. Je beseft dan dat het leven niet een en al geluk is, maar soms ook tegenslag kent. En daarmee moeten we leren leven. Net zoals werken onder ‘koude’ omstandigheden. Maar, mijn lamatrui is er elke dag nog voor mij!

 

Leave a Reply