Blog: De schuld van de luiheid

FILECIA PATTERSON 

Ik had nooit gedacht dat die gele armband die ik bij de stand op Groningen heb gekocht,  betekenis had. Aan een draad, grote en kleine geregen kralen, met daartussen vierkantjes. Ik kan niet uitmaken wat voor materiaal dat is. Het bruine plantmateriaal ertussen is  apart en de spiraalvorm van de armband maakt het gemakkelijker die om mijn pols te doen en er van af te krijgen. Wanneer ik de paarse jurk aan heb en de armband draag, dan a gersi lek’ mi na moro moy sma fu Sranan.  Het lijkt alsof de gele kleur een gouden gloed verspreid over mijn hele lichaam. In de kleine dingen van het leven moet je ook de schoonheid kunnen zien. Ik voel nauwelijks dat ik iets aanheb, zo licht is het. Ik vraag mij af wat de armband zelf denkt. Vind die zichzelf ook mooi ? Ik hoop van wel.IMG-20180416-WA0004

Elke keer wanneer ik de armband aanheb, denk ik aan de honden op Groningen. Die mevrouw die het zo goed vond dat ik mij over de moederhond ontfermde. Had zij het niet zelf kunnen doen? Een jonge magere moeder hond met haar pups, waarvan er al een paar door eerdere bezoekers waren meegenomen. Magere Sara heb ik meegenomen en voor haar en de kleintjes gezorgd. Ik word toch zo boos dat mensen elke weer honden dumpen. Wanneer gaan wij beseffen dat dieren levende wezens zijn en dat wij mensen hen moeten verzorgen? Ik ga vaker naar Groningen en elke keer zie ik weer andere honden. Vast wel één van de nakomelingen van Sara denk ik dan. Sara heeft het geluk gehad om een liefdevol thuis te krijgen en een naam, die afgeleid is van het district waar zij vandaan komt. Nu ze iets ouder is, slaapt ze veel en  loopt een beetje mank.

Die armband  was gisteravond op de vloer gevallen. Ik heb het gewoon daar gelaten. Lesitoch. De volgende morgen toen ik opstond na het blafconcert van de  lievelingen van het huis,  is Sara naar me gesprint. Plotseling remde mevrouwtje net voor die armband.  Ze begon achteruit te lopen.  Het leek alsof ze dacht, wacht even, wat is dit?  Ze ging terug naar de armband, besnuffelde die en beet eraan.  Daarna was alle angst weg en knabbelde deze kapot tot er niks van overbleef. Jij zou zeker boos worden, maar het was de schuld van mijn luiheid.

Gelukkig ben je vegetariër dacht ik, want heb je gehoord dat de importheffing op kip is verhoogd? Je zal zelf  niet veel last hebben van de prijsverhogingen van kip. Maar de honden van de plek waar ik de armband had gekocht, wel. Daar wordt eten verkocht en de restjes krijgen de honden. Zie je het al voor je: mensen kopen een bami of nasi zonder vlees, ongevraagd worden zij vegetariër. Zelfs de honden worden vegetariër. Mensen moeten bezuinigen dus de honden van Saramacca en Sara ook.

Filecia Patterson

Filecia Patterson

Het is gek hoe een draad met kralen aan elkaar geregen, het leven van een moederhond en haar pups  heeft veranderd. Jijzelf voelt de vreugde en dankbaarheid om iets terug te doen voor deze samenleving, die tevens de plek is die je thuis kan noemen.

IMG-20180416-WA0006

 

 

 

 

 

 

 

Deze blog is een van de resultaten van de training Leren Bloggen die in april 2018 is verzorgd.

2 Responses to “Blog: De schuld van de luiheid”

  1. Tumpi Flow says:

    Filicia,

    Dank je wel voor het mooie stuk. Ik voel het helemaal in mijn keel hoor, want het raakt me erg diep van binnen. De elementen die je beschrijft en de kleuren…. Wat een combinatie. Ik hoop dat ik meer van je zal lezen hoor 😉

    • Filecia says:

      Dank je wel Miquel. Ik ben zelf verrast om te lezen hoe jij ernaar kijkt. Ook de feedback van de groep en Ruth hebben dit stuk uiteindelijk vorm gegeven. Ik vond het gewoon ook leuk om te doen. Leren bloggen is jezelf ontdekken en een aanrader dus.

Leave a Reply